Andırın’da Açılış Var, Ciddiyet Yok

Cumartesi günü Andırın’daydık. Şehit Astsubay Ömer Halisdemir İlçe Halk Kütüphanesi’nin açılışı ve ardından Tirşik Festivali…

Başlık güzel. İçerik kâğıt üzerinde kusursuz. Ama sahadaki tablo, ne yazık ki bu kadar parlak değil.

Açık konuşalım.

Kürsüye çıkanların büyük bölümü, ne yaptığını anlatmaktan çok kime teşekkür edeceğini düşündü. Dakikalarca süren teşekkür listeleri… Cumhurbaşkanı’ndan başlayıp uzayan bir zincir…

Peki kütüphane?

Gençler ne kazanacak, bu yatırımın bölgeye katkısı ne olacak, bu mekân nasıl yaşatılacak?

Yok.

Çünkü bunları anlatmak yerine isim saymak tercih edildi.

Bu artık bir gelenek değil, kötü bir alışkanlık. Ve kimse kusura bakmasın, bu alışkanlık kamuoyunu bilgilendirmek değil, göz boyamaktır.

Ama asıl vahim olan başka bir şeydi.

O alanda görev yapan basın mensupları, yok sayıldı.

Evet, açık açık yok sayıldı.

Kürsüde herkes vardı. “Sayınlar”, “değerli protokol”, “kıymetli misafirler”… Ama o töreni kamuoyuna taşıyacak olan gazeteciler yoktu.

Tek bir cümle bile fazla görüldü.

Bu bir unutkanlık değil. Bu, doğrudan bir bakış açısıdır.

Çünkü basını görmeyen bir anlayış, aslında kamuoyunu da önemsemiyor demektir.

İşin daha düşündürücü tarafına gelelim.

Bu organizasyona davet edenler…

İktidar partisi temsilcileri…

Büyükşehir belediyesi…

Ortada ne bir koordinasyon var, ne bir iletişim, ne de en basitinden bir ilgi.

İlçe belediyesi mi?

Kendi ilçesinin sesini duyuran yerel basına karşı bu kadar mesafeli olmak, sadece bir eksiklik değil, ciddi bir yönetim zaafıdır.

Bu işlerin bir usulü vardır. Davet ettiğiniz insanı yok sayamazsınız. Görmezden gelemezsiniz.

Sonra da çıkıp “başarılı organizasyon yaptık” diyemezsiniz.

Bakın, kimse gazetecilere ayrıcalık tanınsın demiyor. Ama saygı, bir tercih değil zorunluluktur.

Eğer bunu sağlayamıyorsanız, ortada ciddi bir problem var demektir.

Sonuç?

Kütüphane açıldı.

Festival yapıldı.

Konuşmalar edildi.

Ama ciddiyet yoktu.

İletişim yoktu.

Farkındalık yoktu.

En önemlisi, yapılan işin ruhu yoktu.

Şimdi herkes kendine şu soruyu sorsun:

Bu mu “hizmet”?

Yoksa sadece yapılmış görünmek mi?