BİZE NE OLDU EY KAHRAMAN ŞEHİR? “3 PUAN” ONURUMUZDAN DAHA MI DEĞERLİ?

Bugün Batıpark’ın tribünlerinden yükselen o gürültü, ne yazık ki takımına destek olan bir taraftarın coşkusu değil, bir şehrin nezaketine saplanan hançerin sesiydi. Kahramanmaraşspor, ligde nefes almak, düşme hattından kurtulmak için Niğde Belediyespor karşısına çıktı. Tribünler doluydu, heyecan doruktaydı ama o heyecanın içinde öyle bir zehir vardı ki; ne sporun ruhuna sığdı ne de Maraşlılığın vakarına…

Maçın başlama düdüğüyle birlikte “Edeler” taraftar grubu başladı küfre. Ama ne küfür! Dur durak bilmeden, soluklanmadan… Protokol tribününe dönüp baktınız mı hiç? Orada bu takıma gönül vermiş kadınlar vardı, babasının elinden tutup “ilk maçına” gelmiş, gözleri parlayan çocuklar vardı. O küfürler, sadece rakibe değil; o çocuğun tertemiz dünyasına, o annelerin kulağına, bu şehrin misafirperverlik geleneğine edildi.

Spor kardeşliktir diyoruz, lafta kalıyor. Eğer her şeyi 3 puandan ibaret görüyorsak, o zaman bizim bahisçiden, iddiacıdan ne farkımız kalır? Bizim farkımız; bayrağında İstiklal Madalyası taşıyan tek il olmamız değil miydi? Bu madalya sadece duvara asmak için değil, her kulvarda o asaleti yaşatmak için verilmedi mi bize?

Buradan şehrimizin iki kıymetli kulüp başkanı, Sayın Gaffar Akarca ve Sayın Mehmet Fatih Ceyhan’a sesleniyorum: Sorumluluk sadece sahada top koşturmak değildir. Sorumluluk, o tribünlerdeki “amigo” dediğimiz, taraftara yön veren isimleri karşınıza alıp; “Burası Kahramanmaraş, burada misafire küfredilmez, burada aileye saygısızlık yapılmaz” diyebilmektir.

“Efendim biz deplasmanda dayak yiyoruz, küfür duyuyoruz” diyerek bu çirkinliği savunamazsınız. Başkasının yanlışı, bizim doğrumuz olamaz. Onlar taş atıyorsa biz gül atacak asalete sahip bir ecdadın torunlarıyız.

Yarın bu çocuklar büyüdüğünde, onlara sadece galibiyetleri değil; centilmenliği, edebi ve Maraşlı duruşunu miras bırakmalıyız. Yoksa alınan hiçbir 3 puan, kaybedilen o “insani puanları” geri getirmeye yetmeyecek.

Unutmayın; skor tabelası değişir, küme düşülür, şampiyon olunur… Ama karakter bir kez lekelendi mi, onu hiçbir şampiyonluk temizleyemez.

Gelin, Batıpark’ı yeniden “ailenin ve beyefendiliğin” kalesi yapalım.