Eğitim öldü, İnsanlık Can çekişiyor!

Kahramanmaraş olarak “Asrın Felaketi”nin izlerini silmeye, ruhumuzdaki enkazı kaldırmaya çalışırken; bu kez okul sıralarından gelen kara haberle sarsıldık. Yüreğimiz parçalandı, canımız yandı. Henüz depremin acısı taptazeyken, bir öğretmenin ve gencecik fidanlarımızın kendi akranları tarafından vahşice hayattan koparılması, kelimelerin bittiği yerdir.

Sormadan edemiyoruz: Nedir bu cinnet hali?

Kıskançlık mı, karşılıksız bir sevda masalı mı, yoksa dipsiz bir sevgi yoksulluğu mu? Sebebi ne olursa olsun, bir çocuğun eline silah veya bıçak alıp okulda dehşet saçması akıl ve mantıkla izah edilemez.

“Öğretim Var Ama Eğitim Yok”

Eskiden “öğretmen hem döver hem sever” anlayışı vardı; bu sadece fiziksel bir durum değil, öğretmenin öğrenci üzerindeki manevi otoritesinin bir simgesiydi. Öğretmen, öğrencinin her şeyiyle ilgilenirdi. Ancak yıllar içerisinde uygulanan sistem, öğretmenin elindeki yetkiyi kısıtladı, onu sadece bilgi aktaran bir figüre dönüştürdü.

Bugün geldiğimiz noktada acı bir gerçekle yüzleşiyoruz: Okullarımızda öğretim var ama maalesef eğitim yok. Eğitimin olmadığı yerde sevgi ve saygı arada kaybolur, farkına bile varılmaz. Eğitimi ön plana almayan toplumlar, vatan-bayrak mefhumundan uzak, zorba ve bencil bireyler üretmeye mahkûmdur.

Eğitim ailede başlar, okulda şekillenir. Eğer biz öğretmenin elinden terbiye ve eğitim yetkisini alırsak, meydan “psikopat” ruhlu, şiddete eğilimli bireylere kalır. Bu çocukları bu hale getiren sadece yetersiz eğitim sistemi değil; aynı zamanda televizyonlarda, sosyal medyada kahramanlaştırılan mafya figürleri ve o “saçma sapan” dizilerdir. Silahı güç, şiddeti çözüm sanan bir nesil gözlerimizin önünde eriyor.

Bu çocuklar bizim çocuklarımız. Onları doğru eğitmek, onlara insanı ve vicdanı öğretmek bu kadar zor olmamalıydı.

Memleketimizde yaşanan bu son vahşette hayatını kaybeden kıymetli öğretmenimize ve tazecik yavrularımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Mekânları cennet olsun. Kederli ailelerine sabır, tüm şehrimize başsağlığı diliyorum.

Allah bizlere bir daha böyle acılar yaşatmasın; kalemlerin susup silahların konuştuğu bir düzeni nasip etmesin.